طنین باران، این سرزمین را اگر بخواهی درست بشناسی، باید به شیوه ایستادنش نگاه کنی؛ نه فقط به شعارهایش، بلکه به رفتارش در بزنگاه‌ها.

ایران، با مردمش صبور است. وقتی فشارها سنگین می‌شود، وقتی زندگی سخت‌تر از همیشه نفس می‌کشد، این ملت با تکیه بر همراهی، تاب می‌آورد. در کوچه‌ها و خیابان‌ها، در روزهای سخت و شب‌های طولانی، این مردم‌اند که بار اصلی را به دوش می‌کشند و همین، منطق صبر و مدارا را معنا می‌کند.اما این صبوری، ضعف نیست. و مهربانی، هرگز به‌معنای غفلت تعبیر نشده است.در نقطه مقابل، آن‌جا که دشمن ایستاده؛ با نقشه، با نفوذ، با جنگ روانی و ضربه از پشت لبخند، معادله تغییر می‌کند. این‌جا دیگر جای مماشات نیست. اینجا، قاطعیت یک اصل امنیتی است.دشمن، وقتی با لبخند نزدیک می‌شود، خطرناک‌تر از زمانی‌ست که با سلاح می‌آید. تجربه سال‌ها تقابل نشان داده است که هر جا تردید بوده، هزینه تحمیل شده و هر جا ایستادگی بوده، عقب‌نشینی رخ داده است.منطق جمهوری اسلامی در این سال‌ها روشن بوده است: با مردم، گفت‌وگو؛ با تهدید، پیش‌دستی؛ و با دشمن، پایانِ قاطع ماجرا.این دوگانه، نه تناقض، بلکه نشانه بلوغ راهبردی است. کشوری که مردمش را سرمایه می‌داند، با آن‌ها همراهی می‌کند؛ و کشوری که دشمنش را می‌شناسد، اجازه آزمون و خطا به او نمی‌دهد.در دنیایی که مرز میان «دوست» و «دشمن» عمداً مخدوش می‌شود، هنرِ بقا این است که دل را به مردم بسپاری و دست را برای دشمن محکم نگه داری.این‌جا، صبر با مردم است؛ و با دشمن، هیچ‌چیز جز قاطعیت.