واقعیت این است که حکومت پهلوی در نیم قرن حکومتش بر ایران در حالی قسمت هایی از زمین های کشور را به راحتی و بدون هیچ دفاعی به بیگانگان واگذار کرد که اعمال فشار قدرت های خارجی و تامین روابط خارجی مهمترین علت این واگذاری ها بیان شده است. مرور کوتاه تاریخ این سرزمین نشان می دهد که در دوره پهلوی ها ۹ منطقه استراتژیک با مساحت بیش از ۱۰ هزار کیلومتر مربعی واگذار و پیامدهای منفی همچون تضعیف روحیه ملی گرایی، از دست دادن منابع طبیعی و تشدید اختلافات مرزی را به دنبال داشته است.
واگذاری منطقه قره سو به کشور ترکیه، واگذاری منطقه کوه های آرارات به ترکیه و در پی قرارداد مرزی ۱۹۳۲، واگذاری منطقه دشت نا امید به افغانستان و در پی پیمان سعدآباد،واگذاری منطقه اروند رود به عراق و در پی پیمان سعدآباد،واگذاری مناطق مرزی شوروی به کشور شوروی،واگذاری منطقه فیروزه به کشور شوروی به دنبال موافقتنامه مرزی با شوروی،واگذاری منطقه بحرین به کشور بحرین و در پی فشار انگلیس و واگذاری منطقه جزایر آریایی و زرکوه به کشور امارات از جمله حراج های حکومت پهلوی بود که تبعات بیشماری همچون تشدید چالش های مرزی،بحران حقابه،جنگ ۸ ساله با عراق، محرومیت از منابع نفتی و … را به دنبال داشته است. همچنین نارضایتی داخلی و افزایش وابستگی به بیگانگان،نفوذ قدرت های خارجی در خاک ایران،آسیب پذیری در بحران های منطقه ای و کاهش حاکمیت ملی از دیگر تبعات منفی واگذاری بی چون و چرای قسمتی از اراضی ایران در زمان حکومت پهلوی بود. اما حراج خاک ایران داستان تلخی بود که با افزایش نارضایتی های مردم و با شکل گیری انقلاب اسلامی پایان یافت ؛ روی کار آمدن امام خمینی(ره) در سال ۱۳۵۷ منجر به فرار محمدرضا شاه ، پیروزی انقلاب اسلامی و سقوط حکومت سلطنتی گردید و برگ دیگری از تاریخ ایران زمین ورق خورد.
و امروز بعد از گذشت ۴۷ سال از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، ایران همچنان پابرجا و استوار پله های توسعه را یکی پس از دیگری طی می کند و مردمان غیور و آزاد اندیشش که برای حفظ وجب به وجب از خاک پاک این سرزمین خون های زیادی داده اند ، حاضر نیستند گوشه ای از خاکشان را به بیگانگان واگذار کنند؛ آنان با صدای بلند و رسا خطاب به همه قدرت های استکباری جهان فریاد می زنند که از خواب شیرین چندین ساله تان برخیزید و آگاه باشید که تار و پود پرچم سه رنگ ایران زمین از رنگ خون عشاق است و دست یابی به حتی یک وجب از خاک این سرزمین پرگهر ، رویایی تعبیرنشدنی و سرابی بیش نیست!
