طنین باران، ماه رمضان ماه شوق دلدادگی است که در آن جغرافیای مهربانی فراتر از خانه ها، کوچه ها و محله ها در شهر وسعت می گیرد و امتداد می یابد و مساجد کانون اصلی این دلدادگی است.
مساجدی که از دیرباز مأمن و ملجا مردم بوده و در تگناها تکیه گاهی برای درماندگان و محلی برای رسیدگی به نیازمندان به شمار می رفت و اکنون این مأمن دلدادگی با شوق جوانان برای کمک و همدلی رنگ و بوی خاصی گرفته است.
جوانان مسجدی از هر قشر و طبقه ای دست در دست هم و کنار هم برای گره گشایی از مردم شب و روز نمی شناسند و قطره قطره کمک های خود را جمع می کنند تا سیل مهربانی شان بر هر کوی و برزنی جاری شود.
جوانانی که باز ماه رمضان بهانه درخشش ایمان آن ها در دستگیری از نیازمندان و تلاش شبانه روزی شان در تامین مایحتاج خانواده ها شده است تا بسته ای از چند قلم کالای اساسی تهیه و مانع از شرمندگی پدر و مادری از فرزندان خود شوند.
این جوانان در اقصا نقاط استان و کشور مش علی(ع) را رسم مردانگی خود انتخاب کرده و علی وار شبانه شانه های خود را بوسه گاه فرشتگان الهی قرار داده اند تا مبادا روز روشن جلوه گاه شیطان برای ریا شود و همه آنچه تنیدند در ناگهانی از هم بگسلد و این یعنی جوانان ایران چه مردانه پای کار مردم خود وارد میدان عشق، دلدادگی و همدلی شده اند.
