طنین باران، لوازم‌التحریر قرار است وسیله‌ای برای یادگیری، نوشتن و رشد دانش‌آموز باشد، نه کالایی لوکس برای به رخ کشیدن توان مالی خانواده‌ها. مداد، خودکار، دفتر و سایر وسایل ساده، اگر با دقت و متناسب با نیاز دانش‌آموز انتخاب شوند، می‌توانند همان کارکردی را داشته باشند که گران‌ترین و فانتزی‌ترین محصولات بازار دارند.
نسل‌های گذشته با امکانات بسیار محدودتر درس خواندند. خبری از ده‌ها مدل دفتر فانتزی، انواع خودکار و ماژیک‌های رنگارنگ و وسایل پرزرق‌وبرق نبود؛ اما دانش‌آموزان با همان چند وسیله ساده، بخش مهمی از مسیر تحصیل خود را طی کردند. آنچه موفقیت تحصیلی را رقم می‌زد، نه ظاهر لوازم‌التحریر، بلکه تلاش، انگیزه و تمرکز بر یادگیری بود.
امروز اما تنوع محصولات و تبلیغات گسترده، در کنار افزایش توقع برخی دانش‌آموزان، گاهی خانواده‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد؛ خانواده‌هایی که ممکن است برای تأمین هزینه‌های ضروری زندگی نیز با دشواری مواجه باشند. در چنین شرایطی، تبدیل لوازم‌التحریر به ابزاری برای چشم‌وهم‌چشمی می‌تواند دانش‌آموزانی را که توان خرید وسایل گران‌قیمت ندارند، در محیط مدرسه دچار احساس کمبود و خجالت کند.
بیاییم پیش از خرید، به فرزندانمان بیاموزیم که ارزش یک دانش‌آموز به برند کیف، قیمت دفتر یا تعداد ماژیک‌هایش نیست؛ ارزش او به دانشی است که می‌آموزد و تلاشی است که برای آینده خود می‌کند.
مهر امسال، کمی ساده‌تر انتخاب کنیم؛ وسایلی بخریم که کاربردی، باکیفیت و متناسب با نیاز دانش‌آموز باشند. شاید همین انتخاب ساده، فرصتی باشد برای آموزش مفاهیمی بزرگ‌تر؛ از ساده‌زیستی و قناعت گرفته تا استفاده حداکثری از حداقل امکانات.
مهر، قرار است آغاز دوباره یادگیری باشد؛ نه آغاز مسابقه‌ای برای نمایش داشته‌ها!
