از سوی دیگر، نبود نظارت موثر بر قیمت کالاهای اساسی ، مردم را با مشکلات عدیده ای در تامین نیازهای اساسی شان مواجه کرد؛ امری که موجب تشدید حس نا امنی اقتصادی و تضعیف اعتماد عمومی نسبت به کارآمدی سیاست های اقتصادی دولت گردید. در این بین ، مسئولین دولتی با برگزاری جلسات و نشست های مختلف و متعدد به دنبال دست یابی به ساز و کار راهبردی و ایجاد بستری برای کاهش فشارهای اقتصادی وارده بر مردم بوده و اعتراض مشروع و قانونی را حق آنان عنوان نمودند. اما این اعتراضات قانونی مردم ، زمینه ای برای دخالت و تفرقه افکنی دشمنان نظام جمهوری اسلامی شد تا با یک پروژه ترکیبی برنامه ریزی شده و انجام عملیات روانی ، آن را به سمت اغتشاشاتی گسترده در سطح کشور سوق دهد.
در این میان ، رضا پهلوی به عنوان یکی از دشمنان قسم خورده نظام جمهوری اسلامی ایران وارد صحنه شده و با اعمال نقشی سیاسی و نه عملیاتی ، فراخوان تظاهرات سراسری برای ۱۸ و ۱۹ دی ماه مبنی بر تحریک جوانان ایرانی برای ایجاد ناامنی ، آشوب و تخریب اماکن عمومی کشور را صادر و آن را آغاز دوران گذار به دموکراسی عنوان کرد؛ فراخوانی که اعتراضات را از شکل اقتصادی خارج و به جنبشی سیاسی با هدف تغییر ساختار حاکمیت تبدیل کرد! متاسفانه به دنبال افزایش حجم درگیری میان گروه های تروریستی و طرفداران نظام پادشاهی با عموم مردم و نیروهای مسلح ، تعداد چشمگیری از مردم جانشان را از دست دادند ؛
اما نکته جالب و قابل توجه در این میان ، بی تفاوتی و عدم ناراحتی رضا پهلوی از کشته شدن مردم ایران بود! به طوریکه در نهایت آرامش عنوان کرد که “این جنگ است و جنگ تلفات دارد” و این اظهار نظر خود عاملی مهم در افزایش خشونت و در نتیجه افزایش درگیری ها و تلفات انسانی گردید و بر شدت آتشی که آمریکا و رژیم صهیونیستی در داخل کشور روشن کرده بودند ، دامن زد.
واضح است که این پاسخ رضا پهلوی نشانگر عدم مسئولیت پذیری وی در قبال مردم ایران و ماهیت سلطنتطلبی اش بود! بی گمان رضا پهلوی دوستدار و حامی آزادی است؛ آزادی ای که نه به بهای جان خود بلکه به بهای قربانی شدن مردم ایران خواهان آن است!
